طراحی را معمولاً تمرینی مقدماتی برای رسیدن به تابلوی رنگی می‌دانند؛ حال آن‌که طراحی، زبانی مستقل و بنیادین است که هنرمند از طریق آن ادراک و اندیشه خود را بی‌واسطه بیان می‌کند. میل به طراحی از کودکی در انسان شکل می‌گیرد و همچون هر زبان دیگری، دارای دستور و ساختاری مشخص است؛ دستوری که از انسان نخستین تا امروز، تغییر چندانی نکرده است. در این زبان، خط، لکه و نشانه همان نقشی را ایفا می‌کنند که واژه‌ها در نوشتار؛ طراح با خطوط و علائم مجرد بر صفحه کاغذ، جهانی از معنا می‌آفریند و با مخاطب خود ارتباط برقرار می‌کند. استاد محسن وزیری مقدم (۱۳۰۳–۱۳۹۷)، از نخستین فارغ‌التحصیلان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و از پیشگامان هنر مدرن ایران، در جلد اول کتاب «شیوهٔ طراحی» مبانی این هنر را به علاقه‌مندان آموزش می‌دهد. در این جلد، پس از معرفی ابزارهای طراحی و کاربرد هر یک، انواع خط بررسی می‌شود؛ سپس مباحثی چون طراحی از طبیعت، طراحی انسان و اصول پرسپکتیو مطرح می‌گردد. در پایان نیز نمونه‌هایی از آثار ۱۷ تن از استادان بزرگ نقاشی جهان ارائه و تحلیل شده است. جلد دوم این اثر، مکمل مباحث جلد نخست است و مسیر آموزش را کامل‌تر می‌کند.